در ادامه یه متن کامل، حرفهای و سئومحور در مورد «مدل امنیتی Zero Trust» بر اساس جدیدترین ترندهای ۲۰۲۵ برات نوشتم — هم برای انتشار در وبسایت یا لینکدین مناسبه، هم میتونه پایهی مقاله تخصصی باشه.
در دنیای امروز که مرزهای سنتی شبکه از بین رفتهاند و کاربران از هر نقطهای به منابع سازمانی متصل میشوند، دیگر نمیتوان به مدلهای امنیتی قدیمی تکیه کرد.
مدل Zero Trust یا «اعتماد صفر» رویکردی نوین است که میگوید:
«به هیچ کاربر، دستگاه یا ترافیکی نباید بهطور پیشفرض اعتماد کرد — حتی اگر داخل شبکه باشد.»
فلسفه Zero Trust چیست؟
در مدلهای امنیتی قدیمی (مثل Perimeter Security)، فرض بر این بود که هر کسی داخل شبکه امن است. اما در Zero Trust، هیچ کاربری امن محسوب نمیشود مگر آنکه هویت، موقعیت، وضعیت دستگاه و رفتار او تأیید شود.
به عبارت ساده:
“Never trust, always verify.”
(هیچکس را بیچک اعتماد نکن!)
اجزای اصلی معماری Zero Trust
-
احراز هویت چندمرحلهای (MFA)
تضمین میکند که ورود کاربران فقط با رمز عبور نباشد، بلکه فاکتورهای دیگر مثل اثر انگشت یا تأیید موبایل هم اعمال شوند. -
مدیریت هویت و دسترسی (IAM)
هر کاربر فقط به منابعی دسترسی دارد که واقعاً نیاز دارد — چیزی که به آن اصل Least Privilege Access میگویند. -
میکروسگمنتیشن (Micro-Segmentation)
شبکه به بخشهای کوچک تقسیم میشود تا در صورت نفوذ، مهاجم نتواند به کل سیستم دسترسی پیدا کند. -
مانیتورینگ مداوم و تحلیل رفتار (UEBA & Continuous Monitoring)
رفتار کاربران و دستگاهها بهصورت لحظهای رصد میشود تا الگوهای غیرعادی شناسایی گردد. -
ارزیابی وضعیت امنیتی دستگاهها (Device Posture Check)
فقط دستگاههایی که مطابق استاندارد امنیتی هستند اجازه اتصال پیدا میکنند.
مزایای پیادهسازی Zero Trust
✅ جلوگیری از حملات داخلی (Insider Threats)
✅ کاهش تأثیر نفوذها و باجافزارها
✅ کنترل دقیقتر دسترسیها
✅ سازگاری بهتر با مدلهای کاری Hybrid و Remote
✅ افزایش سطح انطباق با استانداردهای امنیتی (مثل NIST 800-207)
چرا Zero Trust در سال ۲۰۲۵ حیاتی شده است؟
با گسترش هوش مصنوعی، شبکههای چندابری، IoT و Remote Work، مرز شبکه عملاً از بین رفته است.
سازمانها بهجای اعتماد پیشفرض، به احراز و اعتبارسنجی مداوم نیاز دارند. حتی شرکتهایی مثل Google (BeyondCorp)، Microsoft Entra ID و Cisco Duo اکنون محصولات خود را بر پایه همین فلسفه طراحی کردهاند.
گامهای پیشنهادی برای شروع Zero Trust در سازمان شما
-
شناسایی منابع حیاتی (Critical Assets)
-
تعیین سطح دسترسی کاربران و دستگاهها
-
اجرای MFA و IAM متمرکز
-
بخشبندی شبکه (Micro-Segmentation)
-
پایش مداوم و تحلیل رفتار کاربران
جمعبندی:
ZeroTrust دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورت عصر دیجیتال است.
در دنیایی که تهدیدات سایبری هر روز پیچیدهتر میشوند، اعتماد صفر تنها رویکردی است که امنیت واقعی را تضمین میکند.
سؤالات متداول درباره مدل امنیتی ZeroTrust
ZeroTrust چیست؟
مدل امنیتی ZeroTrust یا «اعتماد صفر» یک رویکرد نوین در امنیت شبکه است که هیچ کاربر، دستگاه یا ترافیکی را بهصورت پیشفرض امن نمیداند. در این مدل، دسترسی فقط پس از احراز هویت و بررسی رفتار مجاز میشود.
چرا سازمانها به ZeroTrust نیاز دارند؟
با گسترش حملات سایبری، کار از راه دور و سرویسهای ابری، مرزهای سنتی شبکه از بین رفته است. ZeroTrust کمک میکند تا حتی در صورت نفوذ، مهاجم نتواند در شبکه حرکت جانبی داشته باشد و خسارت کاهش یابد.
تفاوت ZeroTrust با امنیت سنتی چیست؟
در امنیت سنتی، کاربران داخل شبکه بهطور پیشفرض قابل اعتمادند؛ اما در ZeroTrust، همه کاربران (حتی داخلیها) باید احراز و اعتبارسنجی شوند.
به بیان ساده: امنیت سنتی = «اعتماد کن و بررسی کن»،
Zero Trust = «بررسی کن، سپس اعتماد کن».
اجزای اصلی ZeroTrust چیست؟
اصلیترین مؤلفههای ZeroTrust شامل احراز هویت چندمرحلهای (MFA)، مدیریت هویت و دسترسی (IAM)، بخشبندی شبکه (Micro-Segmentation)، مانیتورینگ مداوم (Continuous Monitoring) و تحلیل رفتار کاربران (UEBA) است.
اجرای ZeroTrust چقدر پیچیده است؟
پیادهسازی ZeroTrust به زمان و برنامهریزی نیاز دارد، اما میتواند مرحلهای انجام شود. شروع با MFA، کنترل دسترسی محدود و مانیتورینگ رفتار کاربران بهترین مسیر برای شروع است.
چه شرکتهایی از ZeroTrust استفاده میکنند؟
شرکتهایی مانند Google (BeyondCorp)، Microsoft (Entra ID)، Cisco (Duo Security) و Palo Alto Networks از پیشگامان پیادهسازی ZeroTrust در مقیاس سازمانی هستند.
دیدگاه ها بسته هستند